جسم عجیبی که از زمین بازیابی شده ، یک وسیله نقلیه پرتاب 1966 از Surveyor 2 است


عکس سیاه و سفید از یک م hugeلفه عظیم موشکی در یک آشیانه غول پیکر.
بزرگنمایی / شتاب دهنده موشک Atlas-Centaur ، مونتاژ شده در یک کارخانه General Dynamics ، حدود سال 1962

پنجاه و چهار سال پیش ، ناسا Surveyor 2 را راه اندازی کرد ، یک ماموریت اکتشافی ماه. افسوس که فضاپیما پس از ناتوانی در سوزاندن اصلاح مسیر حرکت کرد و با سرعت 2.7 کیلومتر در ثانیه به سطح ماه برخورد کرد. اما شتاب دهنده موشک مورد استفاده در هنگام پرتاب سیر متفاوتی را به فضا دنبال می کند و اکنون مدار خود را به دور زمین آغاز کرده است. این نتیجه گیری اخترشناسان در حال مطالعه 2020 SO است ، یک جسم غیرمعمول که اولین بار در آگوست سال گذشته مشاهده شد.

برنامه نقشه بردار ناسا برای نشان دادن توانایی پرتاب ، برقراری ارتباط ، کنترل و فرود یک فضاپیمای تاب خورده روی ماه ایجاد شده است و بدین ترتیب زمینه برای مأموریت های بعدی سرنشین دار فراهم می شود. Surveyor 1 در 30 مه 1966 راه اندازی شد ، و در حالی که بسیاری از تصاویر سطح ماه و داده های مهم مهندسی را بازگرداند ، به موفقیت اساسی دست یافت. بنابراین امیدهای ناسا برای دستیابی به این موفقیت با ماموریت دوم بسیار زیاد بود. هدف فرود آمدن نقشه بردار 2 در ماه شرقی سلف خود بود تا احتمال رویکرد شیب دار و فرود را نشان دهد.

بعد از یک سری تاخیرهای کوچک ، Surveyor 2 با موفقیت در 20 سپتامبر 1966 در ساعت 7:31: 59.8 EST راه اندازی شد. وسیله نقلیه پرتاب یک موشک اطلس-قنطورس بود که از هیدروژن مایع و اکسیژن مایع به عنوان پیشران استفاده می کرد. پس از خاموش شدن موتورهای قنطورس و روشن بودن فضاپیما به مدت 66 ثانیه ، نقشه بردار 2 از قنطورس خرج شده منحرف شد. این موشک برای تعیین فاصله ایمن بین خود و Surveyor 2 ، سوخت باقیمانده خود را انداخت و به آن مسیری را داد که ماه را با 5675 کیلومتر خوب عبور داده و موشک را به مدار خورشید می فرستد. این موشک قنطورس چیزی است که ستاره شناسان تأیید کرده اند 2020 SO است.

به نظر می رسید که همه چیز برای Surveyor 2 به راحتی پیش می رود و مسیر حرکت آن به ماه تقریباً کاملاً جهت دار بود و فقط برای کمی سوزش لازم است تا مسیر را 5/16 ساعت پس از پرتاب تنظیم کند. بعد اوضاع خیلی اشتباه پیش رفت. Vernier Engine 3 این کشتی به همراه دیگر نتوانست شعله ور شود و Surveyor 2 را به فضا بکشاند. دانشمندان ناسا قبل از قبول شکست 39 بار سعی کردند موتور را روشن کنند. آنها سپس سعی کردند داده های مفیدی را از مجموعه آزمایشات مهندسی قبل از سقوط Surveyor 2 به سطح ماه در 23 سپتامبر ، جنوب شرقی دهانه Copernicus استخراج کنند.

ناسا هرگز به طور رسمی علت خرابی احتراق موتور را مشخص نکرده است ، اگرچه به نظر می رسد مشکل جریان اکسیدان MON-10 مقصر باشد. قبل از اینکه ناسا به کاوش ماه با یک خدمه بپردازد ، پنج مأموریت نقشه برداری دیگر وجود داشت ، چهار مأموریت موفق بودند.

در همین حال ، موشک خرج شده قنطورس به سفر شادی خود به فضا ادامه داد و تقریباً فراموش شد – حداقل تا آگوست سال جاری ، هنگامی که ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ رصد پانوراما و سیستم Pan-STARRS در هاوایی ، یک شی مرموز را در منظومه شمسی مشاهده کردند. مداری که باید از نزدیک زمین عبور می کرد. رصدخانه Pan-STARRS ابزاری کلیدی برای شناسایی اجسام دارای حرکت سریع مانند سیارک های جدید است. اما این جسم جدید که 2020 SO نام دارد ، خیلی کند حرکت می کرد تا یک سیارک شود و یک مدار نسبتاً عجیب هم داشت.

پل چوداس ، مدیر مرکز تحقیقات اشیا near در نزدیکی JPL ، در میان بسیاری از دانشمندانی بود که می خواستند اطلاعات بیشتری در مورد SO 2020 کسب کنند. هوداس با شیفتگی ، شبیه سازی معکوس را انجام داد و دریافت که این جسم در سپتامبر 1966 به اندازه کافی از زمین گذشته است تا بتواند از آنجا سرچشمه بگیرد. به عبارت دیگر ، 2020 SO می تواند یک موشک خرج شده قنطورس باشد که Surveyor 2 محکوم را پرتاب می کند ، خصوصاً با توجه به مدار کمی غیرعادی آن. این اثبات این است که جسم توسط فوتونهای ساطع شده توسط خورشید به بیرون رانده می شود ، بنابراین 2020 SO باید تقریباً بزرگ و جرم کمی داشته باشد ، دقیقاً مانند یک تقویت کننده موشک خالی. (سیارکهای راکی ​​در مقایسه با آنها کوچک و عظیم هستند).

چوداس برای هم ستاره شناسان خود در سراسر جهان هشدار ایمیلی ارسال کرد تا همه بتوانند به پیشرفت 2020 2020 طی چند ماه آینده با نزدیک شدن به زمین کمک کنند. مشاهدات بعدی طیف سنجی ایده ای از ترکیب جسم ارائه داد و داده های طیف با فولاد ضد زنگ مورد استفاده برای تولید شتاب دهنده های موشکی قنطورس در دهه 1960 مطابقت داشت. اما این فرضیه هنوز غوطه وری نبود ، اگرچه اختلافات کوچک در داده ها را می توان با هوازدگی فولاد پس از 54 سال قرار گرفتن در معرض هوای سخت فضا توضیح داد.

ما می دانستیم که اگر می خواهیم سیب ها را با سیب ها مقایسه کنیم ، باید سعی کنیم داده های طیفی را از تقویت کننده موشک دیگری قنطورس که سال ها در مدار زمین بوده است ، بدست آوریم تا ببینیم آیا بهتر است یا نه. از طیف SO برای سال 2020 ، “گفت ویشنو ردی از دانشگاه آریزونا ، که تیمی را که مشاهدات پیگیری حیاتی را انجام داده است ، هدایت می کند. “به دلیل سرعت فوق العاده ای که بوسترهای مداری قنطورس در آسمان طی می کنند ، ما می دانستیم که تعامل با IRTF بسیار دشوار است. [NASA Infrared Telescope Facility] به اندازه کافی طولانی برای به دست آوردن یک مجموعه داده جامد و قابل اعتماد. “

اینجا و برگشت

SO 2020 در ماه نوامبر توسط گرانش زمین اسیر شد و در اول دسامبر 27،400 مایل از زمین آمد. سپس ردی و همکارانش در IRTF توانستند طیف مادون قرمز تقویت کننده موشک دیگر Centaur D – این بار از زمان پرتاب ماهواره ارتباطی 1971 – را به دست آورند. هنگام مقایسه این طیف با داده های جمع آوری شده در حدود سال 2020 SO ، طیفها همزمان می شوند. 2020 SO همچنین شتاب دهنده موشک Centaur است ، به احتمال زیاد همان موردی که برای ماموریت Surveyor 2 استفاده شده است.

2020 SO اکنون در حال دور شدن از زمین است و باید ظرف چند ماه از گرانش زمین فرار کند و به دنبال آن یک مدار خورشیدی جدید قرار گیرد. اما ستاره شناسان انتظار دارند که این زمین در سال 2036 به زمین بازگردد و آنها در صورت بروز این آمادگی را خواهند داشت تا اطلاعات بیشتری کسب کنند.


منبع: khabar-tak.ir

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*