فضای پلوتو مانند تایتان مه آلود است اما به دلیلی متفاوت


جو پلوتو کاملاً مه آلود است.
بزرگنمایی / جو پلوتو کاملاً مه آلود است.

قمر زحل تیتان متمایز است ، تا حدودی با فضای نارنجی و مه آلود آن. عملاً مشاهده ویژگی های سطح غیرممکن است زیرا مه در قسمت قابل مشاهده طیف بسیار مات است. آنچه در مورد آن می دانیم از چیزهایی مانند تصاویر رادار در عوض ناشی می شود. کدورت محصولی از واکنشهای شیمیایی در لایه های بالایی جو است که توسط اشعه ماوراlet بنفش هدایت می شود. آنها سپس به مولکولهای آلی بزرگتر و پیچیده تری تبدیل می شوند (یادآوری: این به معنای بیولوژیکی نیست).

مأموریت New Horizons به پلوتو نشان داد که این سیاره کوتوله همچنین دارای مه است. در جو پراکنده پلوتو کمتر دیده می شود ، اما در آنجا وجود دارد (در واقع شبیه به ماه تریتون در ماه نپتون). از آنجا که جو پلوتو با جریانهای بالای جو تیتان تفاوت چندانی ندارد ، تصور می شود که همین شیمی مسئول این امر باشد.

اما یک مطالعه جدید به رهبری پانایوتیس لاواس از دانشگاه ریمز ، شامپاین-آردن ، نشان می دهد که ممکن است سحابی پلوتو توضیح دیگری بخواهد. در هر دو بدن جو حاوی متان ، مونوکسیدکربن و نیتروژن است. اما اگر روند تایتان با همان سرعت پلوتو کار کند ، ذرات سحابی کافی ایجاد نمی کند تا با آنچه در آنجا اندازه گیری کردیم مطابقت داشته باشد. از آنجا که جو پلوتو حتی از جو بالای تیتان سردتر است ، بنابراین شیمی ذرات تاری باید کار کند. آهسته تر از پلوتو.

بنابراین آیا فرآیند دیگری می تواند مهم باشد؟ برای بازی با این ایده ، تیم تحقیق از شبیه سازی های مدل شیمی جوی از جمله فیزیک بارش ذرات به سطح پلوتو استفاده کردند. این شبیه سازی واکنش ها ، وجود اشعه ماورا بنفش و تشکیل برخی از ترکیبات آلی ساده مانند تیتانیوم را نشان می دهد. اما این مواد شیمیایی به صورت پراکنده باقی می مانند. برای به وجود آمدن غبار ، باید ذراتی درست کنید که شامل این ترکیبات باشد ، و در اینجا است که همه چیز اشتباه پیش می رود.

در پلوتو ، همه چیز با سیانید هیدروژن (یک هیدروژن ، یک کربن ، یک نیتروژن) شروع می شود ، که می تواند در ذرات کوچک یخ در جو بالا منجمد شود. آنها به دلیل گرانش شروع به استقرار می کنند. با نشستن ، آنها مانند بذر عمل می کنند و به سایر ترکیبات آلی ساده در فاز گاز اجازه می دهند تا در سطح آنها متراکم شوند. به این ترتیب ، آنها می توانند در تشکیل ذرات سحابی بدون واکنش ها برای ساختن مولکول های پیچیده تری مانند Titan کمک کنند.

نزدیکتر به سطح پلوتو ، ذرات با سرعت کمتری نشست می کنند و دما افزایش می یابد. اگر ذرات یخ سیانید هیدروژن برهنه باشد ، مدل نشان می دهد که احتمالاً متعالی شده و دوباره به گاز تبدیل می شوند. با این حال ، لایه سایر مواد آلی اطراف آنها آنها را جدا و حفظ می کند. برخورد ذرات نیز مهم می شوند و تجمع بزرگتری از ذرات را تشکیل می دهند. علاوه بر این رفتار پوشش ذرات ، برخی دیگر از مواد آلی ساده نیز می توانند به خودی خود یخ بزنند و به ذرات بیشتری کمک کنند.

نتیجه نهایی در مدل ، نمای عمودی شیمی و ذرات سحابی است که با اندازه گیری جو پلوتو سازگارتر است. در مقایسه با تیتان ، این توضیح بیش از تشکیل مولکولهای آلی بزرگتر و بزرگتر ، به ذرات یخی آلی ساده متکی است.

این در واقع تا حدودی بر روی درجه حرارت جو پلوتو تأثیر می گذارد. در مقایسه با ذرات سحابی تیتان ، این ذرات یخ باید انرژی خورشیدی ورودی کمتری را جذب کنند و در انتشار انرژی به فضا کارایی کمتری داشته باشند. محققان می گویند برای ایجاد این مورد ارزیابی بهتری از خصوصیات نوری این مخلوط ذرات لازم است ، اما نیاز به تجدید نظر در مورد مدل آب و هوایی پلوتو است.

در مورد مه تریتون ، آنها می گویند این احتمالاً نسخه افراطی تری از روند پلوتو است. در دماهای حتی سردتر در این ماه ، ذرات یخ تشکیل شده در ابتدا تسلط خواهند داشت و نقش کمتری در روند پوشش ذرات مخلوط باقی می گذارد. بنابراین هر دو جهان با تایتان بسیار متفاوت خواهند بود – و نه فقط به این دلیل که بیشتر شبیه گلوله های برفی سفید هستند تا ابر صاف و نارنجی.

نجوم طبیعت ، 2020. DOI: 10.1038 / s41550-020-01270-3 (برای DOI).


منبع: khabar-tak.ir

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*